Pinksterfeest
In ongeveer 33 jaar na Christus vond nadat Jezus was gekruisigd, begraven, opgestaan uit de dood en naar de hemel was gegaan de uitstorting van de Heilige Geest plaats. Volgelingen van de Here Jezus die in Jeruzalem bij elkaar waren werden vervuld met de Heilige Geest. Op dat moment zijn in Jeruzalem vanwege het Pinksterfeest vele buitenlanders aanwezig. Zij horen in hun eigen taal dat de grote daden van God worden verkondigd.

 Getuigen
Vanaf dat moment gaat werkelijkheid worden wat Jezus zelf tegen zijn leerlingen heeft gezegd: "gij zult mijn getuigen zijn, zo te Jeruzalem, als in geheel Judéa en Samaria, en tot aan het uiterste der aarde." (Handelingen 1: 8).

 Beweging
Eerst nog aarzelend komt deze naar buiten gerichte beweging op gang. Maar als de apostel Paulus geroepen wordt om het evangelie te verkondigen aan de heidenvolken gaat het snel. Op veel plaatsen in het Middellandse Zeegebied getuigt hij van Jezus, de Zoon van God, die stierf en weer opstond uit de dood om mensen te redden van schuld en gebondenheid. Paulus zelf moest zijn missie beëindigen in Rome, waar hij waarschijnlijk voor de keizer getuigd heeft en vermoedelijk heeft  hij dat getuigenis met de dood moeten bekopen.

 De lage landen
Maar de beweging is verder gegaan. Dankzij de goede Romeinse infrastructuur kon ook het Evangelie zich verspreiden. Gedreven door de Geest arriveerden ook in onze lage landen bij de zee getuigen van Jezus en kwamen mensen tot geloof.

Ook in Wezep/Hattemerbroek
Dat wij aan het begin van het derde millennium kerk zijn in Wezep/Hattemerbroek is een regelrecht gevolg van de beweging die op de Pinksterdag bijna 2000 jaar geleden in Jeruzalem op gang is gekomen. En net als al die eerdere getuigen, getuigt ook de Hervormde gemeente te Wezep/Hattemerbroek van Jezus Christus. Allereerst door elke zondag erediensten te houden. Deze diensten zijn openbaar. Middenin de wereld van vandaag getuigen wij van de God die zich geopenbaard heeft in Jezus. Iedereen is welkom in deze diensten.

Verschillende culturen en wisselende tijden
De weg die het Evangelie in al die eeuwen heeft afgelegd was en is een boeiende en vaak ook moeilijke weg. Verkondigers van het Evangelie kregen te maken met verschillende culturen en wisselende tijden. Telkens was er de spannende vraag voor de kerk hoe zij zich verhoudt tot de heersende cultuur en de geest van de tijd. Die vragen hebben ook de kerk zelf niet onberoerd gelaten. Binnen de kerk waren er vaak diepgaande verschillen van mening over hoe moest worden omgegaan met de wereld waarin men leefde. Die verschillen hebben aanleiding gegeven tot kerkscheuringen. Na 20 eeuwen kerkgeschiedenis zijn er ook in ons land vele verschillende kerkgenootschappen.

De Protestantse traditie
Onze Hervormde gemeente staat in de protestantse traditie. Geschriften die tot stand gekomen zijn in de 16^e en 17^e eeuw,  in de tijd van de Reformatie vormen voor ons een blijven inspiratiebron.

Eén van die geschriften is de Nederlandse Geloofsbelijdenis. In 37 artikelen wordt een verantwoording gegeven van wat Protestanten geloven. Heel belangrijk is dat aan het begin twee middelen genoemd worden waardoor wij God kennen. Het  eerste middel is de schepping., het tweede middel is het woord van God,de Bijbel. Daarom neemt de Bijbel en de uitleg daarvan een centrale plaats in onze samenkomsten in.

Een ander geschrift dat in die periode ontstaan is, vormen de zogenaamde Dordtse Leerregels. Voor veel mensen hebben deze leerregels niet zo'n positieve klank. Ze gaan namelijk over de zogenaamde uitverkiezing. Velen hebben erg veel moeite met dat woord omdat het hen doet denken aan een goddelijk lot waar je geen invloed op hebt. De bedoeling van de Dordtse Leerregels was echter om duidelijk te maken dat onze redding helemaal vast ligt in God en niet in onze keuzes. In plaats van onzekerheid, hebben ze juist de zekerheid van het geloof op het oog.

Een derde geschrift betreft een zogenaamde Catechismus. Een Catechismus is een leerboekje. In 52 zondagen (voor elke zondag één) wordt in de vorm van vraag en antwoord het geloof beleden. Heel mooi is de eerste zondag waarmee begonnen wordt:

De vraag luidt: ‘Wat is uw enige troost in leven en sterven?'

En het antwoord:
‘Dat ik met lichaam en ziel, in leven en sterven, het eigendom ben, niet van mijzelf, maar van mijn trouwe Heiland Jezus Christus. Want Hij heeft met zijn kostbaar bloed voor al mijn zonden volkomen betaald en mij uit alle heerschappij van de duivel verlost.
Hij bewaart mij nu zo, dat zonder de wil van mijn hemelse Vader geen haar van mijn hoofd vallen kan, ja zelfs, dat alles dienen moet tot mijn heil.
Hij verzekert mij daarom ook door zijn Heilige Geest van het eeuwige leven en maakt mij van harte gewillig en bereid om voortaan voor Hem te leven.'

Nieuwe vragen
Kostbare woorden van blijvende waarde. Maar de kerk kwam ook weer voor nieuwe vragen te staan. Eén van de meest diepgaande vragen waar we vandaag mee te maken hebben is de vraag naar God. God is een open vraag geworden in onze westerse cultuur. Bestaat God wel? En hoe zit het dan met Zijn bestuur? En welke God is nu eigenlijk de ware God? Velen hebben vanwege deze vragen en de ontbrekende antwoorden afscheid genomen van geloof en kerk. Maar was dat niet een te gemakkelijke weg? Is het niet beter om te blijven worstelen met deze ingrijpende vragen? Wordt niet steeds meer duidelijk dat het afscheid dat velen van het geloof in God genomen hebben onze samenleving geen goed doet? Heeft onze samenleving nog een ziel? Heeft het ontbreken van samenhang en solidariteit niet ook te maken met het verdwijnen van God uit onze maatschappij?

Geroepen
Juist vanwege deze vragen weten wij ons des te meer geroepen om ook vandaag getuige van de God van de Bijbel te zijn. Daarbij zijn ook in onze gemeente verschillen te zien. De kerk is geroepen om te bewaren wat onopgeefbaar is. De kerk is ook geroepen om in te gaan in de heersende cultuur. Het accent op het eerste kan leiden tot isolement en verstarring. Benadrukken van het tweede kan leiden tot een aangepaste kleurloze kerk. Beide accenten zijn in onze gemeente aanwezig. Dat geeft soms aanleiding tot stevige gesprekken.

Een lied dat velen in onze gemeente graag zingen en waarin we elkaar vinden is dit lied:

Geloofd zij God met diepst ontzag!
Hij overlaadt ons dag aan dag
met zijne gunstbewijzen.
Die God is onze zaligheid;
wie zou die hoogste Majesteit
dan niet met eerbied prijzen?
Die God is ons een God van heil,
Hij schenkt uit goedheid zonder peil
ons 't eeuwig, zalig leven.
Hij kan en wil en zal in nood,
zelfs bij het naad'ren van de dood,
volkomen uitkomst geven.
(Psalm 68: 10, berijming van 1773)